MEI 2010

13 mei 2010

Meer dan een derde van het jaar 2010 is nu voorbij. Nog twee derde te gaan. Tijd om even balans op te maken van de voorbije turbulente tijd. Het is opvallend hoeveel mensen er bepaalde dromen/wensen/plannen/ideeën koesteren, waarvan men in het hart zeker weet dat die op het zieleprogramma staan, maar waarvan de manifestatie op zich laat wachten. Alles lijkt op zich te laten wachten. Dit zorgt voor veel vragen, twijfels, onzekerheid, angst en vooral ongeduld.

2010 ging het jaar zijn van verandering, en velen vragen zich momenteel af: 'Ja, waar zijn ze nu, die veranderingen?' Wel, die zijn er natuurlijk al, ze zijn aanwezig in het collectief veld en in het individueel energieveld van iedereen. Het gaat immers niet zomaar om een verandering, maar om een grote trede die we nemen op de ascensieladder, en we weten allemaal dat zulke processen niét vanzelf gaan. We kunnen onszelf afvragen of we écht open staan naar verandering toe, of we niet vanbinnen liever vasthouden aan hoe het nu is, aan het veilige en bekende. We kunnen onszelf afvragen of we écht bereid zijn om oude verbindingen, oude patronen los te laten zodat het nieuwe binnen kan stromen.

Het vraagt moed om deze vragen aan jezelf te stellen, en ja, we hebben al zoveel getransformeerd en we zijn al zo lang op weg. Soms lijkt het een marathon, en voelen we alsof we er gewoon niets meer bij kunnen hebben, we zijn het beu. En dat mag, dat gevoel is oké, het is zo heilzaam om in dergelijke periodes zacht te zijn voor onszelf en ons extra te verwennen door dingen te doen die we écht graag doen, door even lui en gedachtenloos te zijn en gewoon wat te prutsen en rond te hangen in huis. Het is heel gezond om nu na alle jaren van spirituele groei en intense bewustwording opnieuw onze wereld open te gooien: opnieuw voluit kranten en weekbladen te gaan lezen, te genieten van TV-programma's, te kijken wat het aanbod is aan kunst en concerten en nieuwe muziekgroepjes, om mensen te gaan ontmoeten in niet – spirituele context (alhoewel, elke context is een spirituele context natuurlijk...), kortom om onze visie te verbreden en frisse nieuwe lucht binnen te laten in onze belevingswereld.

Maar we kunnen er niet omheen: onze ascensieklok tikt, de kosmische stroom én de stroom van onze hogere spirituele lagen stroomt in ons energieveld en stimuleert ons meer en meer tot groei, tot verandering. Het was markant om de voorbije weken berichten te lezen van de spirituele auteurs die massaal gelezen worden via internet : haast allemaal maken ze momenteel een diepe geloofscrisis door.(zeer moedig en verhelderendbv. : het verhaal van Pamela Kribbe over haar voorbije jaar op http://lightworkers.org/channeling/105488/pamela-kribbe-my-personal-story-dealing-fear)

Vooral zij die lange tijd op de barricaden gestaan hebben, die op de voorgrond stonden door publicaties op internet, boeken, bekende cursussen gaven of healingmethodes introduceerden die een aantal jaar geleden een enorme bewustzijnsverruiming inluidden, hebben nu te maken met hun eigen volgende fase van hun evolutieproces en het openbreken van de cocon waarin ze tot nu toe zaten. Dit geldt ook voor ons: we hullen ons allen in een bepaalde cocon: een beeld dat men heeft over zchzelf, hoe men graag heeft dat men overkomt bij anderen,...bv.: de healer, de spiritueel leraar, de goede bediende op mijn werk, diegene die het altijd oplost voor gezin en familie, enzovoort. Het zijn allemaal ego-identiteiten waar we ons lang in hebben gekoesterd maar die nu afbrokkelen omdat we doorschuiven naar een andere rol, of naar een niveau waarin rollen zowieso veel minder belangrijk of zichtbaar zijn.

Het is een fabeltje dat het ascensieproces vanzelf gaat, dat het pad over roze wolkjes gaat. De 'ease' en 'grace' komt er pas nadat een groeistap genomen is, nadat men nieuwe energie geïntegreerd en doorwerkt heeft, nadat men de moeite gedaan heeft om zich bepaalde energieën eigen te maken, dan pas staat men volledig open en vrij voor de genade- energie, die evenwel altijd beschikbaar is voor ons. Verhoging in trilling brengt altijd mee dat we over een bepaalde drempel geleid worden. Soms is dat een klein drempeltje, maar in deze cruciale jaren naar 2012 toe zijn de drempels gewoon hoog, en vraagt het veel van ons bewustzijn om eroverheen te gaan. Het brengt altijd mee dat we uit onze comfortzone gehaald worden door stimulans van ons Hoger Zelf, dat onze weg overziet, en ons prikkelt als we ons te lang op een bepaald niveau willen koesteren.

En ik weet niet hoe het met jullie is maar ik kom niet graag uit mijn comfortzone, mijn ego wil het graag makkelijk en veilig hebben en liefst ook alles in de hand houden. Hetgeen natuurlijk niet lukt, mijn ziel stuwt me steeds verder en verder, ook al stribbelt mijn ego soms enorm tegen. Wij zijn ook als mens met een sterke beweging van de slinger naar het midden bezig. Vanuit onze oosterse spirituele 'roots' en de weg van de mysteriescholen hebben we nog het idee in onze genen zitten dat er veel moeite nodig is voor het verlichtingsproces, dat het veel discipline, praktijk en beoefening vraagt.

Vanuit onze huidige westerse visie leven we in een zapcultuur: alles moet zo snel mogelijk gaan, mag zeker geen moeite kosten, mag niet saai zijn en men moet zeker niet moeilijk doen. Als het moeilijk wordt loopt men weg, naar elders, waar het licht roziger is en men instantverlichting voorspiegelt. Het is nu aan ons om in dit leven een balans te zoeken tussen beide polariteiten, om zo deze polariteiten te overstijgen en naar eenheid en totaal evenwicht te verschuiven. Ieder van ons heeft zijn eigen unieke evenwicht te zoeken tussen moeite en gemak, tussen beoefening en losweg evolueren, tussen discipline en vrijheid, tussen doen en niets doen, tussen mediteren en in onze buitenwereld handelen enzovoort.

Eens we weer een bepaald plateau van integratie bereikt hebben, gaat opnieuw de hemel open, voelen we waarom het allemaal zo moest zijn, is er aanvaarding en vreugde, en breidt alles zich opnieuw uit. Momenteel bevinden we ons voor zo'n fase van uibreiding, die stilaan op gang komt. Mensen gaan weer lichtpuntjes zien, ze kunnen weer gaan ademhalen, en opluchting zal alom gevoeld worden. In de vibratie van mei is de 15 duidelijk zichtbaar: meesterschap, training, volhouden, gehechtheden en verslavingen afleggen. Ook de 17 is uiteindelijk werkzaam: balancering, genezing, puzzelstukken vallen stilaan op zijn plek. In juni kunnen er nog een aantal plotse gebeurtenissen voorkomen, zowel in je eigen leven als in het collectief.

En we mogen zeker niet vergeten dat dit de afwerkjaren zijn naar 2012: het proces wordt versneld, de opeenvolging van de verwerkingsperioden in ons groeiproces gebeurt steeds sneller, en we hebben al onze alertheid en 'tools' nodig om hier samen op een vlotte manier doorheen te gaan. We kunnen mekaar en het collectief helpen door onze innerlijke onvrede, jaloersheid, wrok en al wat we binnenin meedragen aan schaduwen niet te projecteren op wie er in het blikveld verschijnt, want zo houden we het evolutieproces met zijn allen tegen, zodat alles trager verloopt dan gepland was, - maar om onze verantwoordelijkheid te nemen over onze eigen energieën, en ze ook zélf te verwerken en om te zetten in licht.

Zo zal de oorlog tussen licht en donker zich steeds minder uitspelen in onze zichtbare buitenwereld, maar steeds sneller en vlotter in onszelf omgezet worden in innerlijke vrede en balans. Dit is waar het echt om gaat, en dit is het ware ascensieproces, meer is er niet, alle dure theoriën en methodes ten spijt: het eigen koninkrijk binnenin vinden, de innerlijke vrede laten stromen in ons, en zo onze hemel op aarde maken, in onszelf en met mekaar. Het is zo eenvoudig...

Vrede zij met u

Fran Tielemans